O naturze pawiańskiej, czyli wstęp do drugiego tomu

Pawiany się nudzą. W dzieciństwie nasz pawian, przeczytał wierszyk, który wlazł mu w głowę, ale niestety nie pamięta, kto jest jego autorem (bo jedno jest pewne w tej pamięci przewrotnej, że to autor był, a nie autorka). Poza tym, jakaś internetowa mądrala zaraz powie, że ten wierszyk, to sam pawian napisał, bo w Googlach, go nie ma, a jak doskonale wiemy, czego nie można znaleźć w tej współczesnej skarbnicy mądrości wszelakiej, ustępującej pod względem popularności jedynie kalendarzom barokowym, to tego nie ma na tym najlepszym ze światów. Odpowiedzią niech będzie zdanie z filmu Casino Royale, wypowiedziane przez złotoustego Jamesa Bonda, prezentującego niezwykłą urodę szefa związków zawodowych dokerów i talent aktorski na miarę tegoż: “Mam to w dupie”.

A początek wierszyka był następujący:

 

Nuda, przez tysiące lat przywiązała się do ludzi

Człowiek w zamierzchłych czasach, wisząc na drzewie się nudził

Wpatrzony nocą w niebo, w gwiazd apoteozę cudną

bujał się na gałęzi i mruczał: ale nudno…

Weselej było tylko, gdy się zdarzył jakiś wypadek

Jak jakaś babka z drzewa spadła, albo tygrysa zagryzł dziadek.

 

I tak to już jest, że na nudę pawianów, nic poradzić nie sposób. Ludzie myślą sobie, że jak pawian już się zadomowi, to osiądzie na prowincji i statecznie będzie rolę uprawiał, na drutach robił, szkodniki płoszył, w silnikach grzebał i grille sąsiedzkie urządzał. Albo, co gorsza, do swej natury wielce przywiązanym będąc, zjadać owoce rozpocznie, po sempiternie się drapiąc i melancholijnie mrużąc oczęta. Nic bardziej mylącego.

Pawiany są wiecznymi kontestatorami, rzecz jasna nie wszystkie, bowiem każdy pawian to typ indywidualistyczny, wielce ceniący sobie własną tożsamość. Z pawianami jest jak z Paszczakami. Był Paszczak z trąbą i był też Paszczak kochający ciszę. Jedno jest pewne, większość pawianów które znam, to anarchiści wcieleni i wywrotowcy podstępni. Nomadyczny to lud, który nie potrafi na swym kolorowym zadku spokojnie usiedzieć. No to, czas był najwyższy, żeby nasz bohater, pawianem przydrożnym zwany, objawił się w swej nowej postaci. Znudzony (zostawił poprzednią postać) poszedł przed siebie, czy zostanie? A kto go tam wie. Na razie się zastanawia, czy samo pisanie mu się nie znudziło, dlatego próbuje czegoś nowego, ot tak – dla pustoty. Czy mu się uda? Nie uprzedzajmy wypadków.

O czym donosi – pawian przydrożny, dawniej znany jako socjopatyczna malkontentka…